۱۰۱) انسان طوری خلق شده که اگر قلب او متوجه دنیا و لذات دنیا و عالم طبیعت و حیوانیت باشد، همه اعمال او قهرا برای دنیا و عالم مادیت خواهد بود،…
گرچه آن اعمال ظاهراً از امور اخروی باشد.
۱۰۲) اگر روی قلب (انسان) به طرف آخرت باشد، و قلب ادراک نماید که ماورای این عالم محسوس عالمی است بس فرح بخش و دلپذیر، و تمام خیرات و لذات در آنجاست،
در این صورت…
اگر به کاری از کارهای دنیا هم مشغول شود، آن کار در طول آخرت و حقیقت قرار میگیرد، و خواهی نخواهی رنگ روحانی به خود گرفته اثر روحانی از آن احساس می شود.
۱۰۳) قلب از اعمال و حرکات انسان رنگ نیت او را به خود گرفته اثری [مادی یا معنوی] درآن منقش می گردد.
۱۰۴) در این عالم همه فعالیت می کنند، لکن اهداف و نیات و در نتیجه، آثار مختلف است، زیرا از هر عملی اثری در نفس انسان پیدا می شود، اگر عمل ظلمانی بود ایجاد ظلمت می کند، و اگر نورانی بود اثری نورانی و دل افروز خواهد داشت.
۱۰۵) کسی که خود را یافته و با حقیقت خود آشنا شده باشد، اثر (ظلمت یا نورانیت) اعمال را به وضوح درک خواهد کرد.
⬇️ در فایل PDF زیر مجموعه کلماتی چند از شماره یک تا دویست را به صورت یکجا دانلود کنید ⬇️
