۱۰۶) بندگان خدا،
آن ها که خداوند قلبشان را به نور ایمان منور کرده،…
آن ها از بالا نگاه می کنند، [و] عالم را می بینند…
ما از پایین نگاه می کنیم:
«اوه! چه خبره؟! خوشا به حالش، چه خانه ای؟! چقدر مجلل و…؟!»
بندگان خدا با نظر عقل همین خانه را آخرش را، یعنی فنایش را می بینند.
۱۰۷) چقدر قرآن شریف اشاره به تدبر و تفکر کرده، تفکر در همه ی امورات، که[انسان بفهمد عالَم] یک مدبر بیشتر ندارد.
۱۰۸) [انسان باید] به «کُلُّ شَیْءٍ قائِمٌ بِه»،
(همه چیز قائم به وجود اوست)
توجه کند، این را همیشه به کار بزند، ایمان داشته باشد…
در واقع[با این توجه]، همه چیز را از خدا می بیند، همه جا خدا را می بیند.
۱۰۹) وقتی انسان از ظلمات طبیعت خارج شد، به وسیله ی ریاضت، عبادت، تضرع و التجا،…
می بیند که این دنیا هیچ چیز نیست،
[اما]وقتی از توی آن نگاه می کند…
آن را همه چیز می داند.
۱۱۰) [انسان] تا افکارش متمرکز در طبیعت و این دنیاست، چاره ای نیست که اهمیت می دهد به آن، به زندگی اش، و لذاتش که مَستش می کند…
اما اگر از بالا نگاه کرد، قضیه فرق می کند.
⬇️ در فایل PDF زیر مجموعه کلماتی چند از شماره یک تا دویست را به صورت یکجا دانلود کنید ⬇️
