۱۱۶) اول انسان باید بیچارگی خودش را درک بکند و بداند که هیچ چیزی نیست، اگر فقرخود را درک نکند، هر چه به او بدهند به ضرر اوست.
۱۱۷) اگر مؤمن فقر خود را درک کرد، تمام عالم را چه به او بدهند یا ندهند، فرقی برایش نمی کند، این توحید محض است،
اگر انسان بخواهد از توحید بهره ای ببرد،
اول[باید] خدا به او لطف کند و بفهماند که تو هیچ چیزی نیستی.
۱۱۸) این که گفته اند مجاهده کنید با نفس، برای این است که بفهمیم ما بیچاره ایم، ما اسیر خودمان هستیم،
دست التجاء به درگاه خداوند ببریم.
۱۱۹) انسان باید تأمل کند که بیچاره است،
وقتی که دید بیچاره است، آن وقت سراغ آن کسی می رود که چاره ساز است[یعنی خداوند متعال]، اگر کسی خودش میتوانست،
«لاحول ولا قوّة الّا بالله» که معنا نداشت.
۱۲۰) باید بدانیم که هیچ چیز از خود نداریم و همه چیز ما از خالق یکتاست، ایمان بیاوریم به خدایی که ایستادن، حرف زدن و حتی نفس کشیدن ما به قدرت و اذن اوست و به همین جهت در نماز «بحول الله و قوّته أقوم و أقعد» می گوییم.
⬇️ در فایل PDF زیر مجموعه کلماتی چند از شماره یک تا دویست را به صورت یکجا دانلود کنید ⬇️
